Zginanie
W elemencie zginanym decydującą rolę odgrywają naprężenia skierowane prostopadle do przekroju poprzecznego tego elementu. Naprężenia w osi obojętnej przechodzącej przez środek ciężkości przekroju poprzecznego są równe zeru. Największe naprężenia występują na skraju przekroju; ich wartości są wprost proporcjonalne do momentu zginającego M, a odwrotnie proporcjonalne do wskaźnika wytrzymałości W zależnego od wymiarów przekroju. W belkach swobodnie podpartych ściskaniu podlegają górne włókna przekroju zginanego , a rozciąganiu — dolne włókna .
W belkach jednostronnie utwierdzonych górne włókna są rozciągane, a dolne ściskane.
Belki zginane projektujemy wg wzoru gdzie:
r — naprężenia powstające przy zginaniu, kG/cm2,
M0 — maksymalny moment zginający, kGcm,
W — - wskaźnik wytrzymałości przekroju, cm3, względem osi x-x. zależny od kształtu
i wymiarów przekroju.
R — wytrzymałość obliczeniowa na zginanie, kG/cm2.
“ Do podgrzewania lepiku w celu doprowadzenia go do konsystencji ciekłej, umożlwiającej podwlekanie nim papy, używane są kotły opalne drewnem lub wanny opalne olejem opałowym. Zużycie drewna w kotłach wynosi około 1 metr sześcienny na 1 tone lepiku. Jest to więc sposób drogi, dlatego przy dużych objętościach robót stosowane są wanny, których wydajność cieplna wynosi 100 - 120 kcal/h, a zużycie oleju od 30 - 40 litrów / tone lepiku. Do podgrzewania warstwy lepiku na pokrywanej powierzchni oraz dociskania do niej rozściełanej papy służa różnego rodzaju walce grzewcze, ogrzewane energią elektryczną lub olejem opałowym. Do topienia lepiku i podawania go na dach stosowane są również przewoźne instalacje składające się z wanny do topienia oraz pompy do tłoczenia lepiku instalacją rurociągową.”
